Strona główna » Wiersze Ignacego Krasickiego » Człowiek i wilk

Człowiek i wilk

Szedł po­dróż­ny w wil­czu­rze, za­szedł mu wilk dro­gę.
„Znaj z odzie­ży – rzekł czło­wiek – co je­stem, co mogę.”
Wprzód się roz­śmiał, rzekł po­tem człe­ku wilk po­nu­ry:
„Znam, żeś sła­by, gdy cu­dzej po­trze­bu­jesz skó­ry.”

image_pdfWYDRUKUJ WIERSZ